•  رشد بچه قورباغه

عوامل زیادی وجود دارند که در تعیین سرعت رشد بچه قورباغه ها و تبدیل آنها به قورباغه ی کامل و ایجاد دست و پا موثر هستند . بعضی گونه ها نظیر (( قورباغه های درختی قهوه ای
جنوب ))  ( Litoria Ewigi ) می توانند در مدت کوتاهی حدود 8 هفته تبدیل به قورباغه شوند.

در حالی که (( قورباغه های بانجو ))  (Limmodynastes  Dummerilii ) پدیده دگردیسی را در مدت پانزده ماه طی می کنند . عوامل محیطی از جمله دمای آب ، کیفیت غذایی که در دسترس بچه قورباغه ها قرار می گیرد . میزان تمیز بودن  آب و تعداد بچه قورباغه های دیگری که در همان محیط زندگی می کنند همگی در میزان و سرعت رشد یک بچه قورباغه تعیین کننده هستند . آنها اکسیژن را از طریق آبشش هایشان جذب می کنند . در بیشتر گونه ها ، از گیاهان پوسیده به عنوان غذا استفاده شده و بچه قورباغه ها با صدها دندان خود آن را می خورند . بیشتر موادی که آنها هضم می کنند . شامل قسمت های متلاشی شده از برگ گیاهان است که در آب ته نشین شده است . مقدار کمی از رژیم غذایی آنها هم شامل اندام های مرده گیاهان است . این ارگان های مرده را  (( دتریتیوور  ))  ( Detritivores ) می نامند . در سوی دیگر قورباغه ها ( برخلاف بچه قورباغه های آبزی )  با شش های خود نفس می کشند و فقط از ارگان ها و موجودات زنده تغذیه می کنند ( عموما از حشرات تغذیه می کنند ) قورباغه های بزرگ تر می توانند از قورباغه های دیگر ، موش ها ، سوسمارها و موجودات دیگری که با آنها رو به رو می شوند تغذیه کنند . قورباغه های بالغ برخلاف بچه قورباغه ها  آبزی ، دارای دندان نیستند و آن را در طول فرایند رشد از دست می دهند . قورباغه های بالغ به جای جویدن ، طمعه را یکباره قورت می دهند و گاهی از دستهای خود برای هل دادن غذا به داخل دهانشان استفاده می کنند . دگردیسی در واقع پدیده ای مرحله به مرحله است که در طی آن یک بچه قورباغه آبزی تبدیل به یک قورباغه می شود . یکی از نخستین علائم رشد در بچه قورباغه های آبزی ، رشد و نمایان شدن پاهای عقبی است . در تمام گونه های قورباغه ها و وزغ ها ، پاهای عقبی پیش از پاهای جلو رشد می کنند و این رشد از سطح پوست آغاز می شود .در حالی که رشد پاهای جلویی ( دست ها ) از زیر پوست شروع می شود . زمانی که رشد قورباغه کامل می شود . یکی از جفت پاهای قورباغه در مرحله  (( اسپیراکل ))  ( Spiracle ) در حال رشد است و جفت پای دیگر پس از تصعیف کامل بخش هایی از بدن شروع به خرج می کند .  (( اسپیراکل ))  به مرحله ای از رشد بچه قورباغه می گویند که در آن آبشش های  بچه قورباغه جای خود را به شش می دهند . در زمانی که این اتفاق رخ می دهد در مدت زمان کوتاهی سر قورباغه به شکلی کاملا مجزا از بدن تشکیل می شود و مراحل تکامل قورباغه انجام می شود . در این مرحله دندان ها دچار ریزش می شوند و با رشد تدریجی پاها به تدریج دم کوچک شده و به حالت انقباض و چروک در می آید . البته در صورتی که رژیم غذایی مناسبی در اختیار بچه قورباغه نباشد بدن انها توانایی لازم برای از بین بردن دم را به طور نخواهد داشت . زمانی که انرژی لازم در بدن این حیوان ذخیره شود به تدریج دم شروع به انقباض و ناپدید شدن میکند اما تا زمان از بین رفتن کامل دم ، حیوان دست از غذا خوردن می کشد . قورباغه هایی که تحت دگردیسی قرار دارند پیش از اینکه کاملا دم آنها محو شود محیط آب را ترک می کنند . پس از ترک آب قورباغه ها به دنبال محیط های مرطوبی که دور از دسترس دشمنان طبیعی آنها باشد می گردند و احتمالاً می توانند در آن محیط مجددا به رشد خود ادامه دهند .