تاریخچه پرورش :

از گذشته های دور پرورش قورباغه در فضای باز و به صورت طبیعی در آبگیرها و تالاب ها، بخصوص در کشورهای جنوب شرق آسیا و چین مرسوم بوده است. سیستم کار چنین بوده که رهاسازی اولیه صورت میپذیرفته و مدتی به حال خود گذاشته و شکل طبیعی رشد و تکثیر می یافتند، سپس به تناوب جمع آوری و صید می شده اند. از دهه ی ۷۰ میلادی پرورش به شکل صنعتی و متراکم در مزارع مربوطه و به شکل اقتصادی مرسوم گشته است. در روش نیمه صنعتی جفت گیری و تخم گذاری در آب راکد انجام می پذیرد و تخم ها پس از حداکثر سه هفته به صورت لاروهای دم دار ظاهر میشوند با ۵ میلی متر طول و ظاهری مانند ماهی های کوچک، چند روز بعد طول آنها به ۱۰ میلی متر و بیشتر می رسد. سپس با پیدایش پاهای کوچک دم خود را از دست می دهند. در این مرحله که حدود ۲۰ روز طول می کشد، قورباغه نوزاد را باید وارد برکه های بزرگتر و محفوظ از مار، پرندگان و قورباغه های بزرگتر و… نمود.

مهمترین گونه های مستعد پرورش و بازارپسند عبارتند از :

1-قورباغه سبز (Rana Clamitans)        

2-قورباغه لئوپارد (Rana Pipiens )     

3-قورباغه پیکرال (Rana Palustrist)   

4-قورباغه گاوی (Rana Catesbeiana)   

گونه های مذکور معمولاً به راحتی از محیط های طبیعی استخراج شده مورد پرورش قرار گرفته و سپس عمل آوری ، بسته بندی و صادر می شود . البته قورباغه بزرگ آمریکایی به دلیل درشت بودن از تمام بدنش جهت تغذیه استفاده میشود و در گونه های دیگر فقط از ران آنها استفاده می شود . ران قورباغه جزو غذاهای لوکس و گران قیمت رستوران ها است . قورباغه ها در طبیعت عمدتاً در فصل بهار در آب های کم عمق تخم گذاری می نمایند . توده تخمی که از یک قورباغه ماده به دست می آید حالت ژله مانند و چسبیده به هم داشته می تواند محدود ه ای به وسعت یک متر مربع را پوشش دهد و معمولاً  10000 الی 25000 تخم قورباغه را شامل می شود .

برای پرورش قورباغه باید از زوج نر وماده استفاده کرد. این حیوان پس از حفت گیری در خشکی برای مدت کوتاهی با هم به زیر آب می روند و قورباغه ماده آن تخم های خود را در برکه می ریزد و سپس قورباغه نر اسپرم خود را روی این تخم تخلیه می کند. باید دقت کرد که، عمل  تخم ریزی دو حیوان در آب راکد باشد.  به عبارت دیگراز برکه ها استفاده کرد نه آب جاری.

تخم ریزی و پرورش نوزادان را باید در نظرگرفت و از این مساحت زمین در سال حدود ٢٠ تن گوشت قورباغه برای مصارف داخل و خارج  می توان  تولید و عرضه نمود.

برکه ها نباید بیش از ٥٠٠ متر مربع مساحت داشته باشد و می توان از برکه های کوچک گرفته تا مساحت های   ٥٠٠ متر مربع با عمق حدود ٨٠ سانتی متر استفاده کرد.

قورباغه در مرحله جفت گیری حدود ١٥- ٥  تخم  در آب می ریزد و در یک روز می تواند تا ١٠٠ تخم تولید کند.  قورباغه ای مولد را باید از نظر کیفیت آب، تغذیه بهداشتی ، انواع باکتری ها،   ویروس ها  و انگل ها تحت مراقبت قرار داد.

تخم ها پس از مدتی به صورت لارو های دم دار ظاهر می شوند و طول حدود ٥ میلی متر دارند  ( ظاهرا مثل ماهی های کوچک هستند). چند روز بعد طول آن ها به   ١٠میلی متر و بیشتر می رسد. سپس با پیدایش پاهای کوچک دم خود را از دست می دهد. در این مرحله که، حدود ٢٠ روز طول   می کشد قورباغه نوزاد را باید وارد برکه های بزرگتر و محفوظ از مار، پرندگان و ... نمود. همچنین برای جلوگیری ازحرکت آنها باید محیط  پرورش را مسدود کرد.  قورباغه ها را مانند ماهیان می توان تغذیه کرد ولی در شالیزارهای کنترل شده آنها خود از پشه ها، تریپس ها و شته ها استفاده  میکنند و تا برداشت ازشالیزارمی توان یک دوره از قورباغه های پرورشی را هم  برداشت کرد و به بازارهای  داخلی  و یا جهانی عرضه کرد.

بچه قورباغه ها بین یک الی سه هفته از تخم خارج می شوند و این امر بستگی به میزان درجه حرارت آب دارد . میزان رشد قورباغه ها بستگی به شرایط اقلیمی ، میزان تغذیه و غذادهی و مدت فصل رشد دارد . نوع و چگونگی تغذیه یک پارامتر حیاتی در پرورش قورباغه می باشد . قورباغه هایی که خوب تغذیه نگردند . مستعد بیماری بوده و معمولا اقدام به شکار و تغذیه از قورباغه های کوچک تر و تخم قورباغه ها می نمایند و از این رو تعداد بسیار کاهش می یابد .

 با توجه به کنترل دقیق در پرورش صنعتی بخصوص در سالن های سرپوشیده نه تنها می توان تمامی این مشکلات را کنترل کرد بلکه می توان در چهار فصل اقدام به اخذ تخم و نوزاد نموده و یک بازار دایمی ایجاد کرد مانند مزرعه ی پرورش قورباغه بسیار پیشرفته ی آنتالیای ترکیه .