تغذیه و بیماری های قورباغه ها
- تغذیه
تغذیه کلید موفقیت در پرورش صنعتی قورباغه هاست.قورباغه هایی که خوب تغذیه نمی شوند مستعد ابتلا به بیماری و هم نوع خواری خواهند بود. در نتیجه جمعیت قابل برداشت در پایان دوره بسیار کمتر از حد صرفه اقتصادی خواهد بود. در پرورش متراکم و صنعتی قورباغه استفاده از غذای مکمل گریز ناپذیر است. لاروها عمدتا گیاه خوارند و بیشتر از مواد گیاهی و برخی غذاهای جانوری استفاده میکنند. غذای مناسب برای آنها شامل سیب زمینی پخته، خرده ریزه گوشت و امعا و احشا مرغ است. حتی می توان از خرده ریزه های باقی مانده از قورباغه های فرآوری شده استفاده کرد که خطر انتقال بیماری ها را نباید نادیده گرفت.
در هنگام تبدیل شدن لاروها به قورباغه بالغ جوان، تغذیه مشکل تر خواهد شد.قورباغه های بالغ عادت دارند که از موجودات متحرک بخصوص حشرات تغذیه کنند. آنها عموما از خوردن غذای مرده یا ساکن اجتناب می کنند. طراحی مناسب استخر یکی از عوامل مهم در کنترل پروژه پرورشی است. رفتارهای قلمرو طلبی تعداد قورباغه هایی را که میتوان در یک فضای مشخص کنار هم قرار داد محدود میکند. خط ساحلی قابل دسترسی برای قورباغه ها فاکتور اساسی در طراحی استخرهاست. از یاد نبریم که که اندازه استخر اهمیتی کمتر از منطقه ساحلی آن دارد چرا که قورباغه ها از این منطقه برای استراحت و تغذیه استفاده میکنند و حتی درطبیعت نیز کمتر تمایلی به استفاده از اعماق آب دارند. دورهدگردیسی از چند ماه (در نواحی جنوبی و گرم تر) تا 3 سال (در نواحی شمالی و سردتر)متغیر است. تغذیه در زمان لاروی و پس از آن مشابه سایر قورباغه های خوراکی است وباید به کیفیت غذا و میزان آنها توجه ویژه ای نمود.
- بیماری
شایع ترین بیماری قورباغه های پرورشی به نام red-leg یا پاهای قرمز شناخته می شود که عامل آن عفونت های باکتریایی ناشی از تراکم بیش از حد است. علامت مشخصه بیماری قرمز شدن پاها و ناحیه مخرجی است. بهترین راه جلوگیری از این بیماری تغذیه کافی و فضای مناسب است. قورباغه های بیمار باید به سرعت از بقیه جدا شده و با آنتی بیوتیک درمان شوند. در حالت شدید و همه گیر بیماری باید استخرها خالی شده، خشک شوند و برای چند هفته ای به همین حال باقی بمانند.
نخستین سیستم های پرورشی شامل مناطق محصور شده ای بودند که بچه قورباغه ها را در آنها رها میکردند تا از ذخایر طبیعی محیطی تغذیه کنند. قورباغه های جوان را در لبه های استخر مجتمع میکردند تا از لارو حشراتی که روی گوشت های در حال فساد یا سایر ضایعات غذایی رشد می کردند تغذیه کنند.
نخستین مزارع پرورشی مشکلات فراوانی در رابطه با غذا دهی و مسائل سلامتی قورباغه ها داشتند اما سودآوری این پرورش باعث شد که موسسات علمی تحقیقات گسترده ای را برای بهبود شرایط پرورش دهند.
کشورهای فراوانی در این زمینه پرورشی فعال هستند که می توان به مکزیک، آرژانتین اندونزی، تایلند، مالزی اشاره کرد. کشور آمریکا در زمینه تاسیس مزارع تحقیقاتی در این زمینه رتبه نخست جهانی را دارد.